اندر احوالات سفر رفتن مامانی (22 تا 25 تیر)

بالاخره مامانی بعد از یه سفر 4 روزه از شمال برگشت آرادی من از این خونه به اون خونه راحت شد. هفته قبل سه شنبه مامانی و بابایی رفتن شمال و علیرغم تلاش من برای موندن خونه در کنار گل پسری آراد سه شنبه و چهارشنبه رو صبح خونه ی عمه اکرم سر کرد. سه شنبه صبح وقتی داشتیم میبردمش سر کوچه ی مامانی بیدار شد و گفت مایا خونه ی مامانی ایجاست و وقتی من گفتم میخوایم بریم خونه ی عمه گفت تو هم بیا باشه. اون روز صبح با کلی استرس و نگرانی آراد رو گذاشتم خونه ی عمه اش صد البته بخاطر فاطمه چون هیچ جوره با هم کنار نمیان و همش در حال نبردن . ساعتای 11 بود که خاله دنیا رفته بود دنبال آراد و بعد هم ادامه ی جریانات با پوریا و گاهی بازی و شیطنت و گاهی هم دعوا.

چهارشنبه هم به همین منوال گذشت و گل پسر بازهم صبح رفت خونه ی خواهر همسرجان و دیگه تا ساعت 4 که من برم دنبالش همونجا بود و بعد هم راهی خونه شدیم باهم.

پنجشنبه صبح هم خاله دنیای مهربون زحمت کشید و کفی های آراد رو براش از بیمارستان تحویل گرفت و غروب هم من و همسر جان رفتیم براش کفش خریدیم و خلاصه از پنجشنبه شروع کرده به پوشیده کفش های مورد نظر و جالب اینکه برای درآوردنش مقاومت میکرد و میگفت نه میخوام بپوشم. امیدوارم تا آخرش همینقدر مشتاق باشه.

جمعه صبح هم که به نظافت خونه و شوهرداری گذشت و غروب هم برای خرید مایحتاج منزل سری به هایپر استار زدیم بماند که آراد کلاً  ترکوندو برای پسرمان مایو خریدیم و از شدت ذوق تو ماشین شلوارکشان را درآوردند و مایوی آبی رنگ را بر تن نمودند  و تو مسیر بازگشت هم میلشان به استخر کشیدو بعد به اتفاق همسر جان راهی شدند و تو این مدت دل من مثل سیر و سرکه میجوشید و تقریباً یک ساعتی بعد بازگشتند و اما بدون شنا کردن. گویا آرادی وقتی حوض استخر را دیده بود ترسیده بود و تمام.

به لطف خدا و کمک پدر و مادر مهربانم که همیشه برایشان چیزی جز دردسر نداریم آراد امروز به خونه ی مامانی رفت تا حسابی خیال من و خودش و .... راحته راحت باشه.

البته ناگفته نماند که امروز هم حسابی دنبالم گریه گرد و وقتی داشتم میومدم  لب پنجره داد میزد و گریه میکرد مایا نرو بیا و من